Vraaggestuurd vs. aanbodgericht - Keer het omKeer het om ?>
f l s
_

Vraaggestuurd vs. aanbodgericht

previous
next

 

Het figuur vergelijkt de oude werkwijze, gebaseerd op aanbod, met de vraaggestuurde werkwijze. In de oude werkwijze beslist de politiek wat er moet gebeuren. Een mooi voorbeeld is een wethouder die op een zaterdagavond tv zit te kijken en ‘De Opvoedpolitie’ ziet. “Dat is nog eens leuk, en het werkt ook nog!” zegt de wethouder tegen zichzelf. Op maandagmorgen gaat hij naar het hoofd van MO en legt daar deze opdracht neer: een project  zoals de opvoedpolitie om de problemen met de jeugd op te lossen, vooral in de aandachtswijk waar de meeste problemen spelen. Het hoofd MO legt dit neer bij een medewerker die een plan van aanpak maakt. Dit plan van aanpak is vervolgens leidend voor de opdrachtbeschrijving. De opdrachtbeschrijving wordt naar de partners in de stad gestuurd die hier een projectplan voor schrijven waarbij ze onvoldoende in gesprek gaan met bewoners. De opdracht wordt aan een partij gegund en die gaat er direct mee aan de slag. Na drie weken komt men erachter dat er geen manier is om binnen te komen bij gezinnen omdat de ouders niet zitten te wachten op opvoedkundige ondersteuning en al zeker niet van een soort van politie. Bovendien is het netwerk van de nieuwe opvoedpolitie klein waardoor ze moeilijk het vertrouwen van de bewoners winnen.

De traditionele aanpak staat haaks op de vraaggestuurde aanpak. In het figuur begint de vraaggestuurde aanpak bij de bewoner. Deze bewoner heeft een wens of een probleem waar hij/zij ondersteuning bij kan gebruiken. In de vraaggestuurde aanpak is de generalistisch werkende professional de spil in het gebied. Hij/zij kent de bewoners en de organisaties (inclusief bewonersinitiatieven) door present te zijn in de wijk. Veel mensen weten, hetzij via buren of vrienden of via bijvoorbeeld de thuiszorg, de weg naar de generalist te vinden. De generalist krijgt dus veel vragen binnen die hij oppakt. Wanneer de generalist trends ontdekt in de vragen die bij hem terechtkomen, legt hij deze vragen als eerste neer bij de bewoners zelf. Wat kunnen jullie zelf/samen doen om het probleem op te pakken? De professional ondersteunt de bewoners bij het (gezamenlijk) oplossen van problemen en het opzetten van projecten. Hierbij stelt hij ook zijn netwerk van woningbouw, zorgaanbieders, sociale dienst, bedrijfsleven etc. ter beschikking. Op deze wijze krijgt de nieuwe aanpak steeds meer draagvlak. De ambtenarij en politiek kunnen er niet meer omheen. Ze zien de waarde en zoeken naar mogelijkheden om de aanpak te ondersteunen. Uitgangspunt is dat er zoveel mogelijk wordt bekostigd uit reguliere middelen. Dit betekent ook dat de gemeente flexibeler met de verantwoordingseisen om moet gaan. Deze aanpak leidt tot meer resultaat omdat hij aansluit op de motivatie en wensen van de bewoners. Het leidt ook tot minder aanbod en dus kostenbesparing omdat er alleen aanpakken worden gestart waar vraag naar is.

Een ander voorbeeld is het landelijke gezondheidsprogramma dat de overheid is gestart om een gezondere levensstijl te bevorderen en overgewicht tegen te gaan. Een wethouder uit Overijssel noemde dit de omgekeerde wereld. De overheid die gaat bepalen dat iemand een probleem heeft en dan ook direct de oplossing aanbiedt in programma’s die te weinig aansluiten op de behoeften en levenswereld van de mensen voor wie ze bedoeld zijn. Deze gemeente startte een ronde van gesprekken met bewoners om een bewonersagenda vast te stellen. Wat willen de bewoners? Een van de uitkomsten van de ronde was een grote vraag naar beweging in de wijk. Een aantal vrouwen leek het leuk om eens in de week samen in het wijkgebouw te zumba’en  en daarna samen een drankje te drinken. En een vraag om kookles in het wijkgebouw, maar dan wel gezond! Zo kan het ook.

Lees verder: Waarde van participatie of gewoonweg meedoen

Share

Reply